Fabian van Dijk

Ik ben geboren in São Paulo, Brazilië, en opgegroeid in België met Nederlandse familiewortels in Brabant en Gelderland. Mijn tweelingbroer en ik groeiden op in een niet-gelovige omgeving: mijn vader was cultureel katholiek maar niet praktiserend, mijn moeder niet gelovig. Het katholieke geloof was voor mij vrijwel onbekend tot mijn eenentwintigste. Ik was toen overtuigd atheïst — voor mij was geloof een kunstmatige constructie die door 'simpele mensen' beoefend werd. Kerken vond ik mooi om de schoonheid, maar verder had het geen betekenis voor mij.

Toch bleef er iets knagen vanbinnen — een gevoel dat er iets niet klopte aan het beeld dat ik had van de wereld en van de kerk. Op een gegeven moment vroeg ik oprecht aan een mogelijke God wat de waarheid was. Niet lang daarna vond ik spontaan de Catechismus van de Katholieke Kerk in een bibliotheek. Ik was diep onder de indruk van de logische en redelijke uiteenzetting van het geloof. Hierna is een natuurlijke interesse ontstaan die alleen maar sterker werd.

Qua werk heb ik verschillende dingen gedaan: in de ICT, als timmerman en in de logistiek. Ik heb drie jaar op Campus Aquino (broeders van Sint-Jan) in Utrecht gewoond, waar ik een actief lid was van de gemeenschap. Ik organiseerde activiteiten, startte een initiatief tegen eenzaamheid in de buurt en bezocht regelmatig eenzame mensen om een luisterend oor te bieden. Het afgelopen jaar hielp ik een organisatie met het opzetten van een website en werkte ik als IT-support — mensen thuis helpen met hun telefoon, computer en printer.

Het eerste moment dat ik me sterk geroepen voelde was tijdens mijn doopsel, vijf jaar geleden op 23 augustus 2020. Ik reisde vanuit België zelfstandig naar het voor mij onbekende Sint-Janscentrum in Den Bosch. Daar vertelde men mij dat ik eerst een paar jaar katholiek moest zijn alvorens zo'n grote stap te zetten — dat voelde als een teleurstelling, maar ik aanvaardde het. Sindsdien is de vraag van de roeping altijd aanwezig gebleven in mijn leven, en zij werd sterker toen ik op Casa Nova ging wonen, waar Pater Jan Koopman mij inspireerde het idee van het priesterschap verder te verkennen.

Een bijzondere rol speelt de Heilige Maagd Maria, voor wie ik een diepe devotie voel — voornamelijk dankzij de heilige Louis Marie Grignion de Montfort en zijn boek 'De Ware Godsvrucht'. Ik heb sterk de indruk dat ik op een bijzondere manier aan Maria verbonden ben. Naast haar was de heilige Jozef een grote steun voor mij in het fysieke werk; hij kon betekenis geven aan het soms herhalende handenarbeid. Pater Jan Koopman is voor mij een persoonlijke gids geweest: ik voel mij diep verbonden met hem en ben ervan overtuigd dat hij voor mij bidt en mij aanspoort het priesterschap op te zoeken.

Mijn relatie met God beschrijf ik als die van een vader en een zoon. In mijn jeugd heb ik mijn vader verloren aan leukemie. Die ervaring heeft mij geholpen een Vader in God te zien en te vinden — het gaat voor mij grotendeels om het betekenis geven aan lijden en verdriet, waarop Jezus het perfecte antwoord biedt. Samen met Jezus de Vader opzoeken is een grote bron van kracht. Ik voel mij ook sterk verbonden met de devotie tot de Smartelijke Maria. In mijn zwakheid is God sterk.

Als God het wil, zie ik mezelf als een priester die dicht bij de mensen staat: die veel begeleiding biedt in spirituele zaken en mogelijke genezing van geestelijke aandoeningen, en die als onderwijzer van het Woord van God mensen naar Hem brengt. Mijn missie is de afgewezenen accepteren door Gods liefde.

In de moderne wereld zie ik veel leegte, en ik wil het goede nieuws verkondigen dat de wereld niet leeg is en dat er hoop is. In het Westen zijn er grote problemen rondom vaderschap en identiteit. Het priesterschap biedt hier het perfecte antwoord: er is wel een Vader die om ons geeft en zijn Zoon heeft opgeofferd om ons te redden. Door Christus' identiteit te omarmen mogen wij het zoonschap van God de Vader ontvangen.

Het grote verschil dat ik kan maken vloeit voort uit de sterkte van mijn devotie tot Jezus in de Eucharistie en tot zijn heilige Moeder. Ik kan zelf geen verschil maken — alleen God door mij. Als God het wil, wil ik mij verder verdiepen in de leer van de menselijke ziel volgens de Thomistische psychologie, om mensen ook op psychologisch vlak te kunnen bijstaan.

De financiële ondersteuning van de stichting betekent heel veel voor mij. Het helpt mij te weten dat de gemeenschap achter ons staat en bijdraagt aan Gods plannen. Ik ben er enorm dankbaar voor — het is niet voor niets: we zijn in gebed verbonden.

Ik zou graag om gebed willen vragen voor mijn familie, die niet gelovig is. Dat is een groot gemis in mijn leven. Het zou een droom zijn als ook zij dezelfde waarheid en liefde met betrekking tot onze Heer en zijn Moeder zouden leren kennen.

De beste manier om ons te blijven ondersteunen is in gebed verbonden te blijven, ons af en toe te bezoeken en brieven te sturen. Bidt vooral voor vertrouwen en volharding.