Gijs Uittenbogaard

"Sinds mijn bekering heb ik veel nagedacht over een eventuele roeping, ik wist al vrij snel dat deze op de bovennatuurlijke weg lag, het priesterschap of het religieuze leven dus. Ik was vooral heel erg zoekende tussen deze twee en uiteindelijk heb ik in het Instituut, die als het ware een tussenweg is, mijn roeping gevonden. Het was voor mij een ontwikkeling van stap voor stap om mijn roeping en de juiste plek te vinden. De Heilige Mis in de tridentijnse ritus, de Sacramenten, het gebed en vooral de ware devotie tot de Heilige Maagd Maria hebben mij ontzettend geholpen. Zonder Maria zou ik nooit mijn roeping hebben gevonden en zelfs niet Katholiek zijn geweest. Door Maria tot Jezus!"

"Zoals ik al zei heeft Maria een leidende rol gehad in de roepingsweg, maar ik heb ook veel te danken aan de Heilige Joseph en de Heilige Franciscus de Sales — één van de patroonheiligen van ons Instituut — die mij ontzettend heeft geholpen door zijn spiritualiteit die mij als het ware naar het Instituut heeft getrokken waar deze spiritualiteit wordt nageleefd."

"Het is een relatie die door de Heilige Mis en het gebed voor het Allerheiligste Sacrament erg versterkt en verinnerlijkt is. Binnen ons Instituut hebben wij vooral een grote gehechtheid aan het Getijdengebed vanwege onze kanoniale roeping, die mij ook erg eigen is geworden. Het getijdengebed is na de Heilige Mis het belangrijkste gebed van de Heilige Kerk; het is door het zingen en bidden van de heilige gezangen uit de Heilige Schrift dat we ons in de Heilige Geest met het hoofd van de Kerk, Christus zelf, verbinden en een passend lof en verheerlijking brengen aan de Almachtige Vader."

Afgelopen juli ben ik exorcist gewijd en nu zit ik in het vierde jaar van mijn opleiding in het Seminarie van het Instituut van Christus Koning in Gricigliano vlak bij Florence. Ik ben dit jaar met de Theologie begonnen na drie jaar spiritualiteit en filosofie te hebben afgerond. Onze opleiding bedraagt zeven jaar in totaal, met één jaar van voorbereiding voorafgaand in een ander huis van het Instituut.

De studie is uitdagend maar tegelijkertijd erg interessant. Dit samen met nog veel meer seminaristen te mogen doen is een grote vreugde. De onderlinge band is erg belangrijk; het is een echt opbouwende factor in het seminarie. Men kan veel van de anderen en vooral van de oversten en priesters aldaar leren.

Vooral de conferenties die meerdere keren per jaar door onze stichter en generaal-overste worden gegeven zijn erg versterkend voor mijn roeping. Ook de begeleiding van de oversten helpt mij vaak de reden van mijn roeping in te zien en met nieuwe overtuiging door te kunnen gaan. Onze bedevaart voor het Heilig Jaar naar Rome heeft mij ook erg geraakt: een ware manifestatie van onze gehechtheid aan de Heilige Vader de Paus en aan de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk die ik persoonlijk zo trouw mogelijk wil dienen.

In het seminarie worden we op alle facetten voorbereid van het priesterschap door middel van lessen, instructies, repetities voor de liturgie en lessen in gregoriaans. Naast de vorming hebben we ook met regelmaat handenarbeid om praktisch bezig te zijn en te leren voor onszelf te zorgen. Het leven als priester in de huidige maatschappij is in het geheel niet makkelijk; gelukkig worden we daar goed mee geholpen en sterk gemaakt om daartegen op te kunnen.

Deze ondersteuning betekent heel veel voor mij. Het betekent vooral dat ik mijn opleiding kan bekostigen en geen schulden over zal houden na afloop. Daarnaast geldt dit ook voor kleding, boeken, schrijfgerei en andere artikelen nodig voor het leven als seminarist.

Het gebed is het allerbelangrijkst wat iemand voor mij kan doen. Het is de beste ondersteuning die men aan een seminarist kan geven om te kunnen volharden en dat God de nodige genaden blijft verlenen.

Ik wil hen vooral heel dankbaar zijn voor de nodige steun die door hen gegeven wordt. Deze dankbaarheid breng ik vooral in praktijk door mijn gebeden voor hen en ook door middel van Missen voor hun intenties in de toekomst. Ik zal minstens twee keer per dag een gebed tot de Heilige Joseph voor hen en hun intenties bidden en altijd open staan intenties of andere vragen te kunnen ontvangen en te beantwoorden.

Voor het belang van onze congregaties en onze eigen vorming is het noodzakelijk dat de gelovigen bijdragen op financiële wijze. Wij worden niet door Rome noch door het bisdom ondersteund en het is een realiteit dat de docenten en de inwoning van de seminaristen moeten worden bekostigd, om de kwaliteit van de opleiding van de priester voor de toekomst optimaal te kunnen behouden. Dit is ook van groot belang voor de gelovigen zelf om goed gevormde priesters te hebben die hen kunnen begeleiden en helpen.

Voor mij is het vooral belangrijk zo geheel mogelijk de idealen van onze spiritualiteit te kunnen naleven: leven rondom het Altaar van God en in gemeenschap met anderen, en van daaruit het apostolaat te kunnen beoefenen bij de gelovigen. De priester is ten eerste hij die apart is gezet door God voor zijn dienst en van daaruit leeft hij zelf en geeft hij zich voor de anderen.

De hedendaagse wereld is heel erg leeg, als het ware. De mens kan zijn volheid alleen vinden in God en ik denk dat deze dorst naar Hem door de realisatie van de leegte en de schoonheid van de Waarheid van het Katholicisme velen langzamerhand naar de Kerk zal gaan brengen. Daar is de rol van de priester erg belangrijk om deze mensen op te vangen, voor hen de deuren van de redding door de sacramenten te openen en het leven van de genade in hun harten te laten stromen. Ik hoop daarbij mijn rol in dienst van Christus te kunnen spelen in en door Hem.

In realiteit komt er geen één priester een waar verschil brengen in de Kerk als het niet door een bijzondere roeping van God is. Het is van hem gevraagd zich zo veel mogelijk in de Nederigheid en de Zachtmoedigheid van het Hart van Jezus te laten vormen en zo een waarlijk instrument te kunnen zijn in de hand van God. Dat trekt van zichzelf de mensen naar God toe — kijken we maar naar de Heilige Pastoor van Ars en de Heilige Pater Pio. Als de priester denkt door zichzelf de Kerk te kunnen veranderen, vergist hij zich flink en zal door zijn ijdelheid zijn ware doel en roeping niet bereiken.